Laslo Blašković tužio Andreja Fajgelja zbog klevete

“Izjavama tuženog tužiocu su grubo povređeni ugled i čast. Tuženi Fajgelj je najpre tužiocu pripisao nepostojeće ali kompromitujuće postupke, a potom je te postupke sravnio sa najgorim nacističkim manifestacijama u progonu intelektualaca, Jevreja, pacifista i neistomišljenika”, kaže se u tužbi koju je pripremila advokatska kancelarija dr Slobodana Beljanskog.

U saopštenju Lasla Blaškovića navodi se da je, suočen sa javnim kritikama zbog zabrane izlaganja slike Danijele Tasić na izložbi studenata master studija Akademije umetnosti u Novom Sadu u Kulturnom centru Novog Sada, Andrej Fajgelj u protekle dve nedelje u više navrata, najpre u autorskom tekstu na sajtu Kulturnog centra Novog Sada, a potom i u listu “Dnevnik” i na Prvom programu Radio televizije Vojvodine, iznosio tvrdnje koje predstavljaju grubu povredu ugleda, časti i intelektualnog integriteta Blaškovića.

“Obeležiti književnog stvaraoca kao borca protiv slobode stvaralaštva i ličnost koja u svojoj javnoj delatnosti primenjuje cenzuru svakako predstavlja jednu od najtežih diskreditacija”, kaže se u tužbi.

Iako su stvoreni zakonski uslovi da za istu štetu odgovara i institucija čiji je Fajgelj direktor, Laslo Blašković je odlučio da ne tuži Kulturni centar Novog Sada i da na ovu ustanovu ne prenosi odgovornost za posledice koje je skrivio isključivo Fajgelj.
from Novosadsko Ubrojčavanje http://www.021.rs/Novi-Sad/Vesti/Laslo-Blaskovic-tuzio-Andreja-Fajgelja-zbog-klevete.html
via botovi

Vječni fašizam | Peščanik

Ipak, historijsko pravo mi se ne čini dovoljnim argumentom da objasnim zašto je riječ fašizam postala sinegdoha, odnosno riječ koja se upotrebljava za različite totalitarističke pokrete. Sigurno ne zbog toga što je fašizam možda sadržavao, u svom kvintesencijalnom stanju, sve elemente bilo kojeg kasnije oblika totalitarizma. Naprotiv, fašizam nije imao kvintesenciju. Fašizam je bio uzburkan i zbrkan totalitarizam, kolaž različitih filozofskih i političkih ideja, košnica razlika. Je li moguće pojmiti istinski totalitarizam koji je bio u stanju kombinirati monarhiju s revolucijom, Kraljevsku vojsku s Mussolinijevom miliziom, davanje privilegija Crkvi s državnim obrazovanjem koje je slavilo nasilje, apsolutnu državnu kontrolu sa slobodnim tržištem? Fašistička partija rodila se hvališući se da je donijela revolucionarno novi poredak, a finansirali su je najkonzervativniji zemljoposjednici koju su od nje očekivali da bude kontrarevolucionarna. U početku je fašizam bio i republikanski, a ipak je preživio dvadeset godina javno ispoljavajući svoju odanost kraljevskoj porodici, dok je Duce išao ruku pod ruku s Kraljem, kojem je čak nudio i titulu cara. Ali kad je Kralj otpustio Mussolinija 1943, partija se ponovo javila dva mjeseca kasnije, s podrškom Njemačke, sa zahtjevom za „socijalnu” republiku, reciklirajući svoju staru revolucionarnu skriptu, obogaćenu skoro pa jakobinskim nadtonovima.

Postojala je samo jedna jedina nacistička arhitektura i nacistička umjetnost. Ako je nacistički arhitekta bio Albert Speer, onda nije bilo mjesta za Miesa van der Rohea. Isto tako, pod Staljinovom vlašću, ako je prihvaćen Lamarck, onda nije bilo mjesta za Darwina. U Italiji su postojali izvjesni fašistički arhitekti, ali tik do njihovih pseudokoloseuma stajale su građevina inspirirane modernim racionalizmom Gropiusa.

Nije bilo fašističkog Ždanova koji bi zadao jasan i striktan kulturni pravac. U Italiji su tada postojale dvije važne umjetničke nagrade. Premio Cermonu je kontrolirao fanatični fašista Roberto Farinacci, koji je podržavao umjetnost kao propagandu. (Mogu se prisjetiti slika kao što su „Slušanje Duceovog govora na radiju” ili „Stanja svijesti stvorena fašizmom”). Premio Bergamo sponzorirao je kultivirani i razumni fašista Giuseppe Bottai koji je štitio koncept umjetnosti radi umjetnosti same, ali i mnoge avangardne koncepte koji su u Njemačkoj proglašeni izopačenim i kriptokomunističkim.

Nacionalni pjesnik bio je D’Annunzio, boem kojeg bi u Njemačkoj ili Rusiji poslali pred streljački odred. Proglašen je režimskim bardom zbog svog nacionalizma i kulta herojstva, koji je ustvari bio dobrano izmiješan s utjecajima francuske fin de siecle dekadencije.

Uzmimo futurizam. Olako se da reći da je i on bio jedno stanje degenerirane umjetnosti, kao što su to bili ekspresionizam, kubizam i nadrealizam. Ali rani italijanski futuristi bili su nacionalisti, podržavali su ideju učešća Italije u Prvom svjetskom ratu iz estetskih razloga; slavili su brzinu, nasilje i izazov, a sve to lako je povezati s fašističkim kultom mladosti. Dok se fašizam samoidentificirao s Rimskim carstvom i nanovo otkrivenim ruralnim tradicijama, Marinetti (koji je tvrdio da je automobil ljepši od Nike sa Samotrake, pa čak i mjesečinu želio ubiti) proglašen je u međuvremenu članom Italijanske akademije, u kojoj se na mjesečinu gledalo s velikim poštovanjem.
from Novosadsko Ubrojčavanje http://pescanik.net/2010/10/vjecni-fasizam/
via botovi

“Sam koncept blasfemije je savršena ilustracija kukavičke nezrelosti religijskog uma i ispraznosti same religije. Da religija sadrži bilo kakvu istinu mogla bi biti vređana, ismejavana čak i oskrnavljena bez da bude umanjena na bilo koji način. Njena istina uspela bi da isijava kroz sve ovo – neizbledela, neoštećena, postiđujući one koji je zloupotrebljavaju. Ali, to nije slučaj. Religija je bodljikava. Netolerantna. Ultradefanzivna upravo zbog toga što je lomljiva i krhka. Čvrsta je koliko i pena od belanaca. Imala je hiljade godina na raspolaganju da odbrani svoju stvar a sve što je uspela jeste da istupi sa sofizmom, nasiljem i moralom kog bi se postidela i zvečarka.” Patrik Kondel